صبحدم آيد نسيمي از گلستان چناران                مي برد جان را به همراهش به بستان چناران

مي دهد بوي امام هشتمين اين شهر ما              هست ميقات الرضا اين باغ رضوان چناران

بوي مشك و بوي عنبر ميرسد از هر طرف             اينهمه باشد سراسر عطر ريحان چناران

من نمي گويم چناران هست شهري بي بديل       مي بري بهره ز عمرت در بهاران چناران

تا كه هستي زنده اندر شهر ما مسكن كني           گر ببيني غمزه اي از گلعذاران چناران

مردم اين شهر در مهمان نوازي شهره اند               اين سخن باشد ز قول ميهمانان چناران

در همه اقصاي عالم گشتم و پيدا نشد                      شير مردان دليري چون جوانان چناران

اين چناران معدن علم است و فضل است و ادب         بس بزرگان درس خواندند در دبستان چناران

اي چناران شاد باش و شاد زي اندر قرون                   با نظام الملك طوسي با بزرگان چناران

ميل رادكان زعهد سلجوف است ما را يادگار                 رو ببين آن يادگار عهد باستان چناران

قند آن شيرين بود مانند شهد شكرين                        آبشار اخلمد باشد لويزان چناران

                                             اين چناران سر به اوج آسمان آورده است

                                             اي ضمير بنگر كنون تو بر چناران چناران

منبع:چناران شناسی